Mensen bellen al wandelend. Een vrouw staat voor het appartement. Een andere vrouw zit met haar rollator voor het rozenhof, te zitten, te kijken. Twee kinderen lopen het wijkgezondheidscentrum binnen. Er wordt vanop het het eerste verdiep met een hamer geklopt. Een fotokader, een schilderij, een landkaart, een opgedroogde vis ter herinnering? Een vrouw haalt een vuilnisbak van binnen naar buiten om op te zitten, ze rookt een sigaret. Ik ruik gebakken patatjes. Een andere vrouw die er al stond zet een stap naar voor zodat ze kunnen babbelen.
“Jamaja, tis a zu”

“Zeg ze zo, zeg ze …”

Een plek leren kennen. Een plek leren delen. Een weg zoeken.
Je zit op een bankje. Er komt iemand naast je zitten en vertellend leer je een stukje plek kennen. Morgen zit je op dat bankje achter die struik links van de derde blok. Overmorgen zit je aan de kant van de baan tien stappen voor het boshokje met achter je een kleine speeltuin. Je komt steeds mensen tegen die je de ruimte laten zien.

“Ik maak tekeningen voor mensen die op pensioen gaan.”

“Ik woon op het 15e verdiep van de Belvédère, ik heb het mooiste uitzicht van Gent. Ik ga hier nooit meer weg.”

“Er zitten krakers in de Borluut.”

Ik vind twee winkelkarren voor de Elektra. Hebben al die appartementsblokken een naam? Wat ligt er hier ? Een brandblusapparaat in de struik? Ik zie een oranje zon met een smiley erin, rood wit rood wit rood wit lint, een gat in de grond, een geel briefje met tankbeurt erop. Een kinderfiets, een tuinslang die stiekem een appartementsblok induikt, een tv, een lantaarn met een lampenkapje op, een opgerolde matras achter glas, vallende mannen, een kwat met een jasje aan, een gekleurd picnicdeken, een kapotte gsm, een I love Jezus sticker, …

Ik zie ik zie ik zie
je wandelt rond
als olifant maak je je eigen pad
Slalommend struin je de appartementsblokken af

Blijf op een plek
Blijf er wat langer
Babbelend leren we de plek kennen

Verhaal na verhaal na verhaal.

“Is dat echt?”